یادداشت ورزشی به قلم محسن بابادی

قصد دارم جهت جلوگیری از اطاله ی کلام ، بدون هیچگونه مقدمه ای به اصل مطلب بپردازم . به گفته اکثر متخصصین علم بدنسازی ، در اکثر ورزشها خصوصا ورزشهای گروهی ، گهگاه علم بدنسازی از مسائل فنی ، تاکتیکی و تکنیکی در اولویت بالاتری قرار دارد ، زیرا اگر ورزشکاری توانایی لازم و آمادگی جسمانی مناسبی نداشته باشد ، بهیچوجه نمیتواند مهارتهای خویش را اجرا نماید .
برای ملموس تر شدن موضوع ، این سوال را از خود بپرسید :

۱ ورزشکار ۱۸ ساله دارای مهارتها ، تکنیک و تاکتیک پذیری بالاتری است یا ۱ ورزشکار ۳۵ ساله ؟ برای پاسخ به این سوال ورزش فوتبال را در نظر بگیرید . قطعا ۱ بازیکن ۳۵ ساله بمدت ۱۷ سال بیش از ۱ بازیکن ۱۸ساله پاس داده ، دریبل کرده ، شوت زده ، تکل رفته ، کنترل کرده ، با سر به توپ ضربه زده و… اما آنچه مانع اجرای این مهارتها در این سن و سال میشود آمادگی بدنی پایین تر نسبت به ۱ جوان ۱۸ ساله است .

بعنوان مثالی دیگر ، بهترین بازیکن تاریخ ایران ( علی کریمی ) را در نظر بگیرید که پس از سال ۲۰۰۴ و کسب عنوان سومی ایران در جام ملتهای آسیا ، درحالی که در اوج پختگی فوتبال بود ، در اثر عدم شرکت مستمر و منظم در تمرینات بدنسازی پیش فصل و حتی تمرینات تیمی ، روز به روز افت بیشتری کرد .
به گونه ای که تا قبل از رفتن به شالکه آلمان در اوج دوران افول ورزشی خویش قرار داشت و همه کارشناسان ، فوتبال وی را تمام شده میپنداشتند . هر چند هنوز یکه تاز میدانها بود ولی دیگر آن علی کریمی سابق و مارادونای آسیا نبود .

دلیلش این نبود که تکنیکهای و مهارتهایش را از یاد برده باشد ، بلکه این افت بدنی و اضافه وزن بود که مانع این درخشش میشد و همانطور که در خاطر دارید ، پس از حضور معجزه گونه ی ۶ ماهه در شالکه ، آن هم در سن ۳۳ سالگی ، در اثر اراده ی ستودنی خویش و تمرینات طاقت فرسای فیلیپس ماگات ، به اوج آمادگی بدنی رسید و پس از آن در بازگشتی شکوهمند به فوتبال ایران ، همگان بازیهای درخشان وی ، از جمله داربی معروف پایتخت که همه را انگشت به دهان و مسحور جادوی خویش کرد را بخوبی به خاطر دارند .

پس از همین مثال ساده بخوبی میتوان فهمید که دارا بودن آمادگی جسمانی مناسب ، نقش عمده ای در اجرای بهینه مهارتها بر عهده دارد.
لذا میبایست مربیان و بازیکنان ، تا آنجایی که برایشان مقدور است ، بحث بدنسازی را جدی گرفته و از علوم مکمل همچون ماساژ ، آب درمانی ، کمکهای اولیه ، پزشکیاری ، تغذیه ، علم تمرین ، هیپنوتیزم ، یوگا ، کار با وزنه ( انواع ورزشهایی که در بالا بردن قابلیتهای بدنی و ذهنی کمک میکنند )…سر رشته داشته باشند و با مطالعات گسترده و پیگیری فراوان ، جهت یادگیری این علوم ، با تلاش و تفکر در ذهن خود ایده پردازی نموده و تمریناتی جدید مطابق با علوم موجود و متناسب با نیاز خویش طراحی نمایند .

در واقع از ۱۰۰% آنچه در سطوح بالا سبب افتخار آفرینی و قهرمانی میشود ، ۵۰% به آمادگی جسمانی و ۵۰% به مهارت ، هوش ، خلاقیت ، تکنیک و تاکتیک و.. ورزشکار بستگی دارد .
یکی از مهمترین عواملی که سبب کسب قهرمانیهای مکرر میشود ، بالابردن و حفظ آمادگی بدنی بالای ورزشکاران حرفه ایست .

همانگونه که میدانید ، کشور امریکا و کلا قاره امریکا ، دارای بالاترین سطوح علم بدنسازی هستند .گواه این مدعا قهرمانان دو سرعت ( امریکا ، باهاماس ، جامائیکا ، کانادا ) ، قهرمانان پرورش اندام ( امریکا و کانادا ) ، بسکتبالیست های مطرح ( لیگ افسانه ای MBA ) ، اسطوره های دنیای بوکس (امریکا و کوبا ) ، کشتی گیران مطرح ( امریکا ، کانادا و کوبا ) و حتی والیبالیستهای ( کوبا ، برزیل ، امریکا ، آرژانتین ) میباشند که از این فاکتور بالا بودن علم آمادگی جسمانی نهایت بهره را برده اند .

در ورزش مهیج کشتی نیز بارها دیده اید که قهرمانان ایران و روسیه علی رغم برتری فنی و تکنیکی ، در مقابل قهرمانان ایالات متحده سر تعظیم فرود آورده اند . زیرا کشتی گیران امریکا (مثلا جوردن باروس ) با آمادگی مثال زدنی خویش ، اجازه اجرای هیچ فنی را به هیچ حریفی نداده و نمیدهند .

والیبالیستهای آنان نیز با پرشهای معجزه گونه ، فرصت قدرت نمایی از هر حریفی را میگیرند .
کارلوس کیروش پس از صعود ایران به جام جهانی ۲۰۱۴ ، با خود بسیار اندیشید که تیمش به هیچ طریقی نمیتواند طی زمانی ۶ ماهه ، از نظر تکنیکی ، تاکتیکی و…حریفی قدرتمند جهت تقابل با نیجریه و آرژانتین باشد ، ولی این مربی زیرک و با دانش پرتغالی راه حلی کلیدی پیدا کرد.

کیروش پی برد که با بالا بردن آمادگی جسمانی بازیکنان خویش ، میتواند در حد قواره جام جهانی حاضر شود . بگونه ای که در فرایند آماده سازی تیم ، حتی از ۱ مربی کار کشته رشته های رزمی نیز برای تحقق این هدف بهره جست و توانست در اقدامی سنجیده و به جا ، میانگین دوندگی ۹ کیلومتر در طی ۹۰ دقیقه بازیکنان تیم ملی ایران را به محدوده ۱۲ کیلومتر در طی ۱ بازی (درحدود استانداردهای جهانی ) نزدیک کند .
در واقع هدفش این بود که اگر نمیتوانیم در اکثر زمینه های تاکتیکی ، تکنیکی و مسائل فنی پا به پای آنان پیش برویم ولی حداقل تلاش میکنیم به اندازه آنان و چه بسا بیش از حریفان بدویم تا بتوانیم پرس کنیم و ضد حملات برق آسا بزنیم .
کارلوس کیروش توانست با این روش ، ضعفهای تاکتیکی و فنی تیمش را تا حدودی جبران نموده و در این خصوص صحیح ترین تصمیم را گرفت.

این روش جواب داد و بجز بازی آخر ایران که تیم ما با ۱ بازی باز ، بدون هدف و بی انگیزه و بعلت سایر مسائل فنی دیگر که در این مجال نمیگنجد بازی نمود ، در ۲ مسابقه نخست واقعا همه دنیا و حتی خود ما را متحیر کرد .

پس مربیان و ورزشکاران زحمتکش توجه فرمایید که اگر بتوانیم روی بدنسازی ۱ تیم ورزشی بصورت اصولی و کافی کار کنیم ، این اقدامات سایر ضعفهای فنی را تا حدود زیادی پوشش داده و بار برخی مشکلات فنی و تاکتیکی تیم را به دوش میکشد .