سخنان اخیر وزیر نفت در آیین معارفه رئیس جدید سازمان حراست صنعت نفت، بار دیگر جایگاه راهبردی «حراست» را در هندسه مدیریت منابع انسانی و صیانت از سرمایه‌های سازمانی برجسته کرد؛ نگاهی که حراست را نه صرفاً یک نهاد کنترلی، بلکه به‌تعبیر کارشناسان «پناه کارکنان» و «سپر پیشگیرانه سازمان» تعریف می‌کند. در ادبیات نوین مدیریت، آن‌گونه که صاحب‌نظران تأکید دارند: «سازمان‌های موفق، امنیت را پیش از آنکه در آیین‌نامه‌ها جست‌وجو کنند، در اعتماد کارکنان نهادینه می‌کنند.»

در نگرش نوین مدیریتی، امنیت سازمانی دیگر محدود به بازرسی، کشف تخلف و برخوردهای پسینی نیست. امروز، آنچه سازمان‌ها را پایدار و بالنده نگه می‌دارد، امنیت پیشگیرانه مبتنی بر اعتماد، آگاهی و حمایت از کارکنان است. متخصصان منابع انسانی بر این باورند: «کنترل زمانی اثربخش است که کارکنان، حراست را همراه خود بدانند نه در برابر خود.» دقیقاً در همین نقطه است که نقش سازمان حراست از یک ساختار صرفاً نظارتی، به نهادی راهبردی در صیانت از عملکرد، سلامت اداری و آرامش روانی نیروی انسانی ارتقا می‌یابد.

وقتی حراست پیش از شکل‌گیری خطا ورود می‌کند، در حقیقت از شخصیت حرفه‌ای کارکنان، اعتبار سازمان و سرمایه ملی صیانت کرده است. به تعبیر کارشناسان حکمرانی سازمانی: «پیشگیری هوشمند، کم‌هزینه‌ترین و پربازده‌ترین نوع مقابله با آسیب‌های اداری است.» این رویکرد نه‌تنها هزینه‌های ناشی از تخلفات، بحران‌ها و پرونده‌های انضباطی را کاهش می‌دهد، بلکه مهم‌تر از آن، فرهنگ مسئولیت‌پذیری و خودکنترلی سازمانی را تقویت می‌کند.

اعتماد متقابل میان کارکنان و حراست، زیربنای این تحول است. آنجا که کارکنان بتوانند بدون هراس، دغدغه‌ها، خطاهای ناخواسته و حتی مسائل شخصی اثرگذار بر عملکرد خود را با اطمینان مطرح کنند، حراست از جایگاه «ناظر» به جایگاه «حامی» ارتقا می‌یابد. روان‌شناسان سازمانی تأکید دارند: «امنیت روانی، پیش‌شرط امنیت اداری است.» و دقیقاً در همین نقطه است که امنیت، نه با اجبار، بلکه با اقناع، آرامش و همراهی نهادینه می‌شود.

پیامد مستقیم این رویکرد، افزایش بهره‌وری، کاهش فرسایش شغلی، تقویت سلامت اداری و ارتقای سرمایه اجتماعی درون سازمان است. به گفته کارشناسان توسعه سازمانی: «سرمایه اجتماعی زمانی تقویت می‌شود که کارکنان، سازمان را حامی خود بدانند نه صرفاً ناظر رفتار خود.» سازمانی که کارکنانش احساس پشتیبانی کنند، کمتر دچار انحراف، تعارض یا گسست اخلاقی می‌شود و مسیر توسعه را با اطمینان بیشتری طی می‌کند.

سازمان حراست صنعت نفت، امروز در نقطه‌ای ایستاده است که می‌تواند با تعمیق این نگاه پیشگیرانه و انسانی، الگویی ملی در پیوند «صیانت» با «توانمندسازی» ارائه دهد. حراستی که پناه کارکنان باشد، نه‌تنها حافظ امنیت، بلکه موتور پایداری، سلامت و اعتماد سازمانی خواهد بود.

نفت ساران بر این باور است که آینده سرمایه انسانی صنعت نفت، به میزان موفقیت حراست در همین مأموریت ظریف اما حیاتی گره خورده است؛ مأموریتی که به تعبیر اندیشمندان مدیریت، «از صیانت از انسان آغاز می‌شود و به صیانت از ساختار می‌انجامد.»