عملکرد چندماه اخیر شرکت بهره‌برداری نفت و گاز گچساران گویای جهشی چشمگیر در شاخص‌های تولید پایدار، تعمیرات اساسی، و احیای چاه‌های کم‌بازده است. افزایش میانگین تولید روزانه در میادین بهره‌برداری، کاهش توقف‌های اضطراری در واحدهای فرآیندی، و ارتقای راندمان پمپ‌ها و ایستگاه‌های تزریق گاز، از جمله نشانه‌های این تحول فنی و مدیریتی است.

این موفقیت‌ها در حالی رقم خورده که فضای مدیریتی شرکت سال‌ها تحت تأثیر انتظارات عشیره‌ای و قبیله‌ای در حوزه جذب نیروی انسانی و فشارهای خارج از ساختار اداری بود؛ روندی که با ایجاد بار مضاعف بودجه‌ای و انباشت نیروهای غیرمتخصص، مانع از چابکی و بهره‌وری سازمان می‌شد.

مدیریت بومی و فنی علی‌اکبر حافظی‌نیا با تکیه بر تجربه میدانی، نگاه عدالت‌محور و نظم عملیاتی، توانست این چرخه ناکارآمد را مهار کند و با بازگشت به اصول تخصصی، روحیه حرفه‌ای را در بدنه شرکت احیا سازد. در همین مسیر،  غلامرضا تاجگردون با شناخت دقیق از ظرفیت‌های انسانی و اقتصادی منطقه، از این رویکرد اصلاح‌گرانه و توسعه‌محور حمایت کرد تا گچساران بتواند در سایه هم‌فکری و هماهنگی این دو چهره بومی، به تراز جدیدی از ثبات، اعتماد و بهره‌وری در تولید دست یابد.

تحلیلگران حوزه انرژی معتقدند هم‌افزایی میان «حافظی‌نیا و تاجگردون» امروز فراتر از یک همکاری اداری است؛ این پیوند فکری و مدیریتی، الگوی تازه‌ای از مدیریت بومی متکی بر دانش، عقلانیت و پاسخگویی را در صنعت نفت جنوب ترسیم کرده است الگویی که نتایج آن در شاخص‌های تولید، انضباط مالی و رضایت کارکنان به‌روشنی دیده می‌شود.