در روزگاری که تحولات فناوری با شتابی بی‌سابقه سبک زندگی و الگوی مصرف فرهنگی خانواده‌ها را دگرگون کرده است، اصرار بر روش‌های منسوخ نه نشانه صیانت از ارزش‌ها، بلکه عاملی پنهان در فرسایش سرمایه‌های انسانی و مادی سازمان‌هاست. فرهنگ، اگر همگام با زمان حرکت نکند، به‌تدریج از متن زندگی خانواده‌ها فاصله می‌گیرد و کارکرد تربیتی و اجتماعی خود را از دست می‌دهد.

خانه فیلم امور فرهنگی و هنری شرکت بهره‌برداری نفت و گاز گچساران تا یازدهم اسفند ۱۴۰۳ خدمات خود را از طریق امانت سی‌دی به ارباب‌رجوع و خانواده‌های کارکنان عضو ارائه می‌کرد؛ رویکردی که در مقطع خود قابل دفاع بود، اما با تغییر ذائقه مخاطب و پیشرفت ابزارهای ارتباطی، دیگر پاسخ‌گوی نیازهای فرهنگی نسل امروز نبود. خانواده‌ها، به‌عنوان کوچک‌ترین و در عین حال اثرگذارترین واحد اجتماعی، به‌درستی مسیر خود را از قالب‌های قدیمی جدا کرده و به‌دنبال دسترسی آسان‌تر، ایمن‌تر و متناسب با اقتضائات روز بودند.

در چنین شرایطی، ارائه ایده و اجرای طرح فلش مموری فرهنگی به همت رضا مرادی طوف‌خیمه (شایسته)، نقطه عطفی در عملکرد خانه فیلم رقم زد؛ طرحی که با همسویی کامل با تحولات تکنولوژیک، توانست جایگزینی منطقی و کارآمد برای نسخه‌های منسوخ ارائه خدمات فرهنگی باشد. استقبال خانواده‌ها از این طرح، نه یک واکنش مقطعی، بلکه نشانه‌ای روشن از بلوغ مطالبه فرهنگی و ضرورت بازنگری در سیاست‌های اجرایی حوزه فرهنگ و هنر است.

این تجربه به‌روشنی ثابت کرد که بی‌توجهی به نوسازی خدمات فرهنگی، می‌تواند به انباشت زیان‌های پنهان منجر شود؛ از هدررفت منابع و امکانات گرفته تا تضعیف سرمایه انسانی و کاهش اثرگذاری فعالیت‌های فرهنگی. در مقابل، تصمیم‌های به‌موقع، مبتنی بر شناخت مخاطب و اعتماد به ایده‌های کارشناسی، قادر است فرهنگ سازمانی را تقویت و پیوند خانواده با نهادهای فرهنگی را مستحکم کند.

خانه فیلم امروز نه صرفاً یک محل ارائه خدمات فرهنگی، بلکه نمادی از درک درست نقش فرهنگ در تحکیم بنیان خانواده است. استمرار این مسیر، نیازمند حمایت آگاهانه مدیران و پرهیز از نگاه‌های ایستا و سلیقه‌ای است؛ چرا که فرهنگ، اگر به‌روز و زنده بماند، می‌تواند خانواده را توانمند و جامعه را در برابر آسیب‌ها مقاوم سازد.

در پایان این سرمقاله، یادآوری یک تفاوت بنیادین ضروری است؛ تفاوتی که نشان‌دهنده عبور خانه فیلم از گذشته‌ای پرهزینه به الگویی هوشمند و مخاطب‌محور در ارائه خدمات فرهنگی است.

پیش‌تر، مخاطبان و خانواده‌های کارکنان ناگزیر بودند برای دریافت خدمات، به‌صورت حضوری به خانه فیلم مراجعه کنند؛ مراجعه‌هایی که در بسیاری موارد، به‌دلیل عدم تطابق منابع موجود با ذائقه فرهنگی خانواده‌ها، به خروج ارباب‌رجوعان با دست خالی و تحمیل اتلاف وقت و هزینه منجر می‌شد. این شیوه، هرچند ناخواسته، رضایتمندی مخاطب را کاهش و فاصله میان خانواده و خدمات فرهنگی را افزایش می‌داد.

اما در سبک جدید خانه فیلم و در قالب طرح فلش مموری فرهنگی، مسیر به‌کلی تغییر کرده است. امروز، درخواست‌ها و سلایق فرهنگی خانواده‌ها ابتدا از طریق یک گروه مجازی دریافت می‌شود؛ سپس فیلم‌ها و آثار مورد نظر، بر اساس همین سفارش‌ها تهیه و از طریق کانال خانه فیلم اطلاع‌رسانی می‌گردد. ارباب‌رجوعان با در دست داشتن فلش مموری شخصی، تنها برای دریافت محتوای از پیش سفارش داده‌شده به خانه فیلم مراجعه می‌کنند و بدون معطلی، هزینه اضافی یا سردرگمی، محتوای فرهنگی متناسب با ذائقه خود را تحویل می‌گیرند.

این تغییر رویکرد، نه‌تنها صرفه‌جویی در زمان و هزینه را به‌همراه داشته، بلکه نشان‌دهنده احترام به مخاطب، اعتماد به خانواده و حرکت آگاهانه به‌سوی فرهنگی به‌روز، هدفمند و اثربخش است؛ مسیری که اگر تداوم و حمایت شود، می‌تواند خانه فیلم را به الگویی موفق در ارائه خدمات فرهنگی خانواده‌محور تبدیل کند.