در پی اظهارات یکی از نمایندگان مجلس شورای اسلامی مبنی بر اینکه «حضرت امیرالمؤمنین(ع) نتوانست عدالت را برقرار کند»(برای مشاهده فیلم اظهارات شنیع اینجا کلیک کنید)، موجی از واکنش‌های اجتماعی و مذهبی در جامعه به‌ویژه در مناطق شیعه‌نشین از جمله گچساران شکل گرفته و مطالبه‌ای جدی برای شفاف‌سازی رسمی و صیانت از حرمت عدالت علوی مطرح شده است.

با وجود حساسیت موضوع، تاکنون هیچ موضع‌گیری رسمی از سوی نهادهای مرتبط اعلام نشده و سکوت موجود، پرسش‌های جدی درباره حد و مرز دفاع از ارزش‌های اعتقادی و تاریخی در نظام اسلامی به‌وجود آورده است.

بر اساس پیگیری میدانی خبرنگار نفت‌ساران، اظهارات مطرح شده درباره عدالت امیرالمؤمنین(ع) موجی از حساسیت و واکنش در جامعه ایجاد کرده و این پرسش کلیدی را به‌پیش کشیده است که:
آیا عدالت علوی می‌تواند موضوع مصلحت‌سنجی سیاسی قرار گیرد؟

این در حالی است که عدالت در مکتب امام علی(ع) رکن هویت دینی و معیار سلامت نظام حکمرانی معرفی شده است.

تامل برانگیز است تا لحظه انتشار این گزارش، هیچ واکنشی از سوی نهادهایی برجسته مرتبط با آن اظهارات سخیف از جمله هیأت نظارت بر رفتار نمایندگان،قوه قضائیه،شورای سیاستگذاری ائمه جمعه،دفاتر مراجع تقلید،ائمه جمعه کهگیلویه و بویراحمد تا لحظه ارسال این گزارش ثبت نشده است.

این سکوت، در منطقه‌ای مذهبی چون استان کهگیلویه وبویر احمد بالاخص شهرستان گچساران، مطالبه پاسخگویی را جدی‌تر کرده است.

پاسخ این نماینده در نهج‌البلاغه به عنوان یکی از منابع و مستندات دینی و تاریخی پیشتر اینگونه داده شده است:

امام علی(ع) در عهدنامه مالک اشتر می‌فرمایند:

 «وَ أَشْعِرْ قَلْبَکَ الرَّحْمَهَ لِلرَّعِیَّهِ»
دل خود را سرشار از عدالت و رحمت نسبت به مردم کن. (نامه ۵۳)

یا در خطبه ۱۵ :

«إِنَّ فِی الْعَدْلِ سَعَهً»
عدالت مایه گشایش جامعه است.

و در عهدنامه:

 «لَا یَقُومُ بِالْحَقِّ إِلَّا مَنْ لَا یُدَاهِنُ أَعْدَاءَهُ»
حق را جز کسی که با اهل باطل سازش نکند برپا نخواهد داشت.

حتی می توان ارجاع آن اظهارات شنیع نماینده مجلس را در نقل قولی از جورج جرداق، اندیشمند مسیحی یافت که می گوید:

«اگر جهان یک علی داشت، عدالت جهانی می‌شد.»

یا فخرالدین ابوحامد عبدالحمید بن ابی‌الحدید،ادیب ، متکلم،مورخ،شاعر و فقیه شافعی  و اصولی معتزلی و از علمای سده هفتم هجری و قمری بیان داشت :

«علی عدالت را چنان اجرا کرد که اشراف قریش را به ستوه آورد.» (شرح نهج‌البلاغه)

این نقل‌ها نشان می‌دهد که عدالت علوی اجرا شد؛ مقاومت صاحبان زر و قدرت از جمله نماینده اهانت کننده ،مانع گسترش آن بود و حتی می شود.

بی گمان پرسش‌ها و مطالبه عمومی سوالات زیر را برمی شمارد:

۱) آیا عدالت علوی صرفاً شعار است یا مبنای عملکرد رسمی؟
۲) آیا ارزش‌های مقدس می‌توانند موضوع مماشات سیاسی قرار گیرند؟
۳) سکوت نهادهای شرعی و اجرایی در برابر چنین اظهاراتی چه معنایی دارد؟

نهج‌البلاغه در سایه سکوت دستگاه های ذی صلاح به زیبایی پاسخی هشداربرانگیز به سخره این ادبیات  می‌دهد:

 «لَا خَیْرَ فِی الصَّمْتِ عَنِ الْحُکْمِ»
سکوت در جایی که باید سخن گفت، خیری ندارد.

در پایان و جمع‌بندی و نتیجه‌گیری این گزارش حکمی نمی توان صادر کرد؛ ولی می توان بدون هرگونه حجاب و سکوت مطالبه شفاف جامعه را اینگونه بیان کرد:

پاسخ روشن،موضع رسمی،صیانت از حرمت عدالت علوی،تحریف عدالت علوی، خط قرمز جامعه مؤمن است.
بدون شک ؛ سکوت امروز، قضاوت فردا را سنگین‌تر خواهد کرد./ رضا شایسته