یادداشت ورزشی به قلم محسن بابادی؛

نمیدانم از کجا شروع کنم و چه باید بگویم . نمیدانم آیا میتوانم با قلمی که در دست دارم ، عظمت و شکوه دلهای مهربان مردمی عزیز که قلبی به وسعت آبهای گرم خلیج فارس و تالابی بزرگ درسینه دارند را بیان کنم یا خیر ؟ مردمی سختکوش و مهمان نواز که با وجود امکاناتی بسیار محدود ، آنچنان سخاوت و عشق را با فوتبال پیوند زده اند که حاصل آن بازیکنان بسیار زیادی در سطح اول فوتبال ایران در دهه های قبل بوده است . مردمی که اگر بگوییم فوتبالشان به زیبایی سبک امریکای لاتین است اغراق نکرده ایم . شهری که مهد پرورش برترین و تکنیکی ترین بازیکنان تاریخ فوتبال ایران در کنار آن تالاب همیشه پر آب بوده است . ولی افسوس ، مدتهاست دیگر این تالاب مثل قبل باشکوه نیست . مدتهاست تالابی که با روح ، گوشت و پوست مردم در هم آمیخته ، آن ابهت قبل را ندارد و گویی به سرنوشتی مشابه فوتبال این شهر دچار شده است .
آن تالاب در اثر خشکسالی ، بی آبی و بی توجهی و این فوتبال در اثر بی پولی و کمبود امکانات و بی توجهی . ارتباطی تلخ و معنا دار به وسعت دلهای مردم این شهر محروم و همیشه مظلوم .
مردم این شهر فوتبالخیز که از طوایف مختلفی از جمله عساکره ، خنافره ، مجدم ، آلبوغبیش ، آل ناصر و….هستند ، بعلت اینکه از قدیم الایام در کنار پهنه این هور بزرگ به شغل کشاورزی اشتغال داشته اند نام آن منطقه فلاحیه نامگذاری شده . وقتی آدمی به این اسم زیبا فکر میکند ناخودآگاه به این نتیجه میرسد که نان حلال ناشی از کشاورزی پدران و مادران این بازیکنان سبب پرورش چنین استعدادهای نابی شده .
بله درست حدس زدید صحبت از شادگان ،الماس تراش نخورده ایران است . شهر مردم غیور عرب از طایفه بزرگ بنی کعب و… در پهنه تالاب بین المللی شادگان که نخلستانهای بزرگ و خرمای آن در جهان شناخته شده است .
شهری که فوتبال آن نیز همانند نام تالاب و نخلستانها بر سر زبانها بوده و هست .
شهری که شغل دیگر مردم آن ، ماهیگیری از هور با سخاوت و کار در پتروشیمیهای منطقه ویژه ماهشهر میباشد . جوانان این شهر از ۴ صبح که بیدار میشوند ، با آن مینی بوسهای قدیمی از چومه ، خروسی ، عنایتی ، مندوان ، اوشار ، حدبه ، ام الصخر ، جفال ، بوزی ، خنافره ، توپچی ، عبودی ، بیت غضبان و بیت عبدالحسین و.. و حتی مرکز شهر شادگان برای لقمه ای نان حلال به منطقه ویژه ماهشهر می آیند و همه جور سختی را به جان میخرند تا با افتخار و غرور ، سرشان را در مقابل خانواده بالا بگیرند .یادش بخیر . هنوز مهربانیشان در خاطرم بخوبی نقش بسته .
جایی که با آنان همکار بوده ام و بعنوان غریبه ای آشنا در جمعشان حضور داشتم و هر روز بدون منت صبحانه هایمان را با جان و دل در آن مضیف ساخته شده از حلبی و ایرانیت با چایی که در کتری دود زده از هیزم دور از هیاهوی پتروشیمی فراهم میکردند صرف میکردیم و آنقدر مرا تکریم مینمودند و مرا از خویش میدانستند و با من درد دل میکردند و اسرارخویش را به من میگفتند که تا به امروز محبتشان همچون حکاکی در سنگ خارا در دلم نقشی جاودانه بسته و چهره های مهربان تک تک آنها از خاطرم لحظه ای پاک نشده .
همکارانی که همه ما ، علیرغم دریافت حقوق یکسان در محل کار ، اجازه نمیدادند بعنوان ۱ میهمان سختی کار بر من غلبه کند و همیشه میگفتند شما میهمانی و با این حرف مرا شرمنده بزرگواری خویش میکردند .
پس حالا که قلمی در دست دارم و در خدمت جامعه فوتبال هستم چگونه میتوانم از خوبی آنان نگویم و ننویسم ؟
آیا میتوانم با اسم نبردن از بازیکنان اسطوره ای این شهر و بیان نکردن مشکلات آنها ادای تکلیف نکنم ؟
فوتبال فلاحیه که روزگاری در اوج و شکوه بوده ، امروزه بر اثر بیتوجهی مسولان در حال نابودی است . فوتبالی که دهها فوتبالیست مطرح را به تیمهای خوزستان و کشور تقدیم نموده دیگر رمقی ندارد و آنقدر دچار بی پولی و مشکلات عدیده شده که در آستانه نابودی قرار گرفته . فوتبال این شهر سرشار از استعداد است که در ادامه اسامی بازیکنان مطرح این شهر در دهه های گذشته بهمراه سوابق و افتخارات آنان را مطرح خواهم نمود .
ولی قبل از آن ، بیان ۲ نکته مهم که به آن یقین دارم لازم به نظر میرسد :
۱ . فوتبال فلاحیه در پست دروازبانی ، آنچنان مهد استعدادهای بکری است که بارها با خود اندیشیده ام که وقتی این دیار در طی دهه های گذشته همچین دروازبانانی را پرورش داده ، ای کاش میشد با ایجاد ۱ کمپ استعدادیابی دروازبانی در این منطقه ، کاری کرد که تیمهای فوتبال ایران تا سالهای سال درون دروازه دچار مشکل نباشند . اگر ذره ای از هزینه های میلیاردی که در طی ۲ دهه اخیر صرف دروازبانان بی کیفیت خارجی شده است را صرف این شهر مینمودند ، الان اکثر تیمهای لیگ برتری کشور دروازبان شادگانی میداشتند و همانگونه که شادگان ۶۰% خرمای ایران را تامین میکند ، قطعا در صورت حمایت همه جانبه خواهد توانست بیش از این دروازبان تقدیم فوتبال ایران کند . پس حالا هم دیر نیست و مسولانی که این دست نوشته را میخوانند هر چه سریعتر دست به کار شوند .
۲ . فوتبال این شهر آنچنان تکنیکی و سرشار از مهارتهای ریز و ناب است که آبادان ، بعنوان برزیل ایران که معمولا از هیچ جای خوزستان و حتی کشور بازیکن نمیگیرد ، فوتبال این شهر را جزیی از وجود خویش دانسته و در سالیان اخیر براحتی سکوی پرتابی جهت پیشرفت این بازیکنان شده است .
پس هر چه سریعتر میبایست دست به کار شد و وعده وعید های تکراری را کنار گذاشت و ضمن حمایت از فوتبال شادگان و آبادان نگذراند از برزیل ایران فقط خاطراتی به جای بماند .
به اعتقاد بنده شادگان را بایست سائوپائولوی برزیل ایران و جزیی از آن دانست .
از بازیکنان مطرح دهه ۵۰ شادگان میتوان به : مسعود آل ناصر ، مهدی کویت نژاد ، حبیب زیبایی ، مرحوم سید محمد حسینی ، محسن بنی رشید ، اسماعیل صادقی ، سعید نعیمی و…اشاره کرد که این بازیکنان بعلل مختلفی از جمله مشکلات ایاب ذهاب و نان آور خانواده بودن و…نتوانستند آنچنان که زیبنده نام شادگان و شایستگیهای فردی آنان است در آسمان فوتبال ایران بدرخشند .
اما از بازیکنان مطرح دهه پر افتخار ۶۰ این شهر ، که در حقیقت دوران اوج شکوفایی و پیشرفت فوتبال فلاحیه بوده میتوان حمید غبیشاوی ، فاضل غنوی ، مرحوم امیر عنایتی ، عباس صیافی زاده ، مسعود یزدانی ، طالب خنافره ، علی ارجحی ، سید عدنان بعای ، احمد شاوردی و… را نام برد .
در این بین سید مجتبی مرتضوی بازیکن اسبق نفت آبادان ، استقلال اهواز ، سپاهان اصفهان و منتخب خوزستان ، توانست پس از طی مدارج علمی و مدارک مربیگری عالی ، بعنوان مدرس کنفدراسیون فوتبال آسیا ، سالها به جوانان و مربیان جوان خدمت کند و این خدمات تا به امروز ادامه دارد .
امین یزدانی اصل چهره مطرح دیگری است که در نیمه اول دهه ۶۰ عضو تیم منتخب خوزستان بود و پس از اینکه شاهین تهران و مرحوم ناظم گنجاپور ایشان را فرا خواندند ، بعلت بیماری پدر و نان آور خانواده بودن در شادگان و خوزستان ماند و جهت خدمت به شهرش ، مربیگری را برگزید و تا به امروز در سن ۵۹ سالگی علیرغم عارضه گردن ، آنالیز و تحلیل مسابقات لیگ برتر ، تیم ملی و باشگاههای اروپا را با صلابتی مثال زدنی انجام میدهد .
بازیکن مطرح دیگر کریم آلبوخنفر ( کارگر شادگان ، نیروی زمینی تهران ، گسترش تهران ، منتخب خوزستان ) میباشد .
دهه ۷۰ را میبایست دوران تحولات عظیم در فوتبال شادگان قلمداد کرد . این دهه که همراه با فراز و فرودهای فراوانی برای فوتبال فلاحیه بود و برخی تیمها دچار تحول و جوانگرایی شدند ، چهره های مطرحی همچون بازیکنان ذیل در تیمهای مختلف ملی و باشگاهی عرض اندام کردند :
طارق پور داوودی ( تیم ملی جوانان ) ، لطیف جنامی ( تیم ملی جوانان و نفت آبادان ) ، مجاهد خذیراوی ( بازیکن مطرح تیم استقلال و تیم ملی که هیچگاه به حق خویش نرسید ) ، کاظم جنامی ( تیم ملی نوجوانان و جوانان فولاد ) ، علی خضیراوی ( تیم ملی نوجوانان و نفت آبادان ) ، رحمان مطرودی (تیم ملی نوجوانان و ذوب آهن ) ، میثاق شهبازی ( دروازبان منتخب نوجوانان خوزستان که بهمراه علی بداوی و حسین کعبی با مربیگری بهرام براتوند قهرمان ایران شدند ) ، عبدالعزیزعنبری (تیم ملی نوجوانان ) ، حکیم خنافره ( تیم ملی دانش آموزان ایران و تیم جوانان نفت آبادان ) ، کاظم فرحانی ( تیم ملی امید و نفت آبادان ) و…
شاید برایتان این سوال پیش بیاید که چگونه این بازیکنان ناگهان فوتبال شادگان را به اوج رساندند . بدون شک همان بازیکنانی که در دهه های قبل بعلت مشکلات یاد شده نتوانسته بودند در فوتبال کشور خودنمایی کنند ، این بار با بکاربستن تجربه و دانش خویش ، در بازیکنسازی و پرورش بازیکنان فوق الذکر سهم عمده ای داشتند که در این میان نمیتوان از نقش پررنگ مربیانی همچون سعید نعیمی ، امین یزدانی اصل ، خلیل حسن زاده ، محمد علی آلبوغبیش و کاظم لفتوی به این راحتی ها گذشت .
و اما باشگاه ریشه دار و مردمی شهباز در راستای پرورش این نخبگان سهمی اساسی و نقشی کلیدی داشت . در موفقیت این بازیکنان ، جهت معرفی به تیم های ملی ، سرپرست دلسوز و زحمتکش باشگاه شهباز مرحوم سید مرتضی مرتضوی با خدمات بی شائبه خویش در پیشرفت فوتبال فلاحیه نام و یادش را برای همیشه در دل مردم شادگان جاودانه کرد .
حال که صحبت از دوران طلایی فوتبال شادگان شد مگر میشود از حاج حمید مختارزاده رییس هیات فوتبال شادگان در آن دوران اسمی نبرد ؟
دهه ۸۰ را میتوان دوران افول فوتبال شادگان نامید . در این دهه بعلت چند برابر شدن مشکلات مالی و دخالت افراد غیر فوتبالی که با منزوی شدن این مربیان ارزشمند و بازیکنساز همراه شد ، کم کم فوتبال شادگان نیز ، از آن دوران طلایی فاصله گرفت و روند استعداد پروری در این شهر کند و در مواقعی متوقف شد . یکی دیگر از این دلایل افت ، تغییر کاربری زمینهای خاکی متعدد و بعضا مسکونی شدن آنها و….بود و حتی احداث محدود سالنهای فوتسال ، با آن امکانات ناکافی و کفپوشهای نامناسب و عدم وجود سیستم سرمایشی و گرمایشی مطلوب که در آن شرجیهای طاقت فرسای تابستانها و زمستان سرد هور ، تاب و توان هر جنبنده ای را میگیرد نتوانست فوتبال رو به پسرفت شادگان را نجات دهد .
فوتبالی که در آن ۲۲ بازیکن اصلی و چندین بازیکن تعویضی در طی ۹۰ دقیقه تمام استعدادهای خویش را شکوفا میکردند ، به درون سالنهای بی امکانات برده شد که در طول ۴۰ دقیقه نهایتا ۱۵ بازیکن میتوانستند بازی کنند و این خود معظلی بزرگ در عقبگرد فوتبال فلاحیه بود .
اما در این اوضاع نابسامان فوتبال فلاحیه ، باز هم چشمه استعداد سازی بطور کامل خشک نشد و بازیکنان مطرحی همچون جلال کاملی مفرد ( تیم فولاد و تیم ملی ایران ) ، کریم شاوردی ( فولاد ، استقلال اهواز و استقلال خوزستان و نفت و گاز گچساران ) ، سجاد مشکل پور ( نفت آبادان و سایپا ) ، حسین عساکره ( تیم ملی نوجوانان و تیم ملی دانش آموزی ) ، مهدی مقدم ( دروازبان و عضو تیم ملی دانشجویان ) ، توفیق خضیراوی ( نفت آبادان ، فولاد نوین و مربی فعلی شهباز شادگان ) را میتوان نام برد .
از بازیکنان مطرح حال حاضر فلاحیه میتوان مسلم مجدمی ( بزرگسالان نفت آبادان ) ، میثم دورقی ( استقلال خوزستان ) ، محمدرضا آشیان ( تیم ملی جوانان و امید نفت آبادان ) ، جعفر سلمانی ( امید نفت آبادان ) ، حمزه جنامی و حسین عساکره ( جوانان نفت آبادان ) ، رضا بازوله (امید نفت اهواز و شهباز شادگان ) ، عباس مقدم کیا و رستم آلبوموسی را نام برد . و اما تیم ریشه دار شهباز تنها نماینده این شهر فوتبالخیز در لیگ برتر استان با مشکلات عدیده ای دست و پنجه نرم میکند که مهمترین آنها مشکلات مالی است ، اما محمد شیرازی مدیر عامل زحمتکش و از خود گذشته این تیم ، بتنهایی بار تمامی مشکلات را به دوش میکشد و به هر نحوی که شده نمیگذارد بیرق فوتبال شادگان بروی زمین بماند .
اما سوالی که ذهن مرا به خویش معطوف کرده این است که این مدیریت و مربیان زحمتکشی همچون سید عادل موسوی ، توفیق خذیراوی و بازیکنان شهباز و کلا فوتبالیستهای شادگانی تا کی میتوانند با این مشکلان دست و پنجه نرم کنند ؟ در زمین شبه خاکی شادگان تا کی میتوانند در مقابل این مشکلات قامتشان شکسته نشود ؟
تا کی این تیم مردمی وسمبل فوتبال فلاحیه میتواند با دست خالی به مصاف غولهای استان برود ؟
تا چه زمانی فوتبال شادگان خواهد توانست استخوانهایش زیر بار مشکلات مالی و بی مهری مسولین خم نشود ؟
مگر هزینه چمن نمودن ورزشگاه شادگان چقدر میشود ؟
مگر نه خاک شادگان حاصلخیزترین است ؟
پس مسولان فوتبال استان و کشور :
تا دیر نشده به داد الماس فوتبال کشور برسید و با کشف استدادهایش و بهادادن به آنها ، این الماس خاک خورده را تراش داده و آن را همچون نگینی درخشان بر انگشتر تیم های باشگاهی کشور و تیم ملی قرار دهید تا بیش از پیش بدرخشند و با تلالوی خیره کننده خویش ، جهانیان را مبهوت و مسحور جادوی خویش کنند تا در تنگناهای افول بازیکنان خوزستان و تیم ملی شاهد ظهور بازیکنانی همچون مجاهد خضیراوی با آن تکنیک ناب تکرار ناشدنی باشیم .