امروز هفدهم مرداد است و تلفن های همراه و کانال های خبری، لبریز از پیامهای تبریک مقامات کشوری و لشکری به مناسبت روز خبرنگار. باز هم همان نمایش همیشگی، باز هم همان بازار گرم تعارف و تجلیل های کلیشه ای. گویی تقویم سالیانه، فقط یک روز را برای دیدن ما کنار گذاشته؛ روزی که تبدیل به ویترینی سیاسی و یک بروشور تبلیغاتی رنگارنگ شده است.

آقایان و سرکار خانمها! ما خسته تر از آنیم که با کلمات بازی کنیم. شما امروز برای قدرشناسی و به کار بردن واژگان سنگین و احساسی از یکدیگر سبقت می گیرید، قلم را «مقدس» و خبرنگار را «وجدان بیدار جامعه» میخوانید، غافل از اینکه حقیقت مظلومیت خبرنگاران، هیچگاه در لابلای این تعارف های سالانه و پشت پرده ضخیم مصلحت ها بیرون نمی آید.

مشکل ما نبود چند شاخه گل و چند جمله تکراری نیست. درد ما این است که در ۳۶۴ روز دیگر سال، نه تریبونی برای شنیدن دغدغه های صنفیمان داریم و نه گوش شنوایی برای فریادهایمان. شما سالی یک بار هم پای درد دل خبرنگاران نمی نشینید تا ببینید سفره شان چه رنگ پریده است، امنیت شغلی شان کجای این بوروکراسی پیچیده گم شده، و خانواده هایشان زیر بار چه فشارهای اقتصادی و روانی، صبوری پیشه کرده اند.

مدیران محترم! ما دیگر به تبریک های سرسری و تقدیرهای ویترینی عادت کرده ایم. خستگی ما از این نیست که کارمان سخت است، خستگی ما از این است که دغدغه مندی ما در نگاه شما، تنها به یک «پست اینستاگرامی» در ۱۷ مرداد تقلیل یافته است. شما گره از کار ما باز نمی کنید، اما در ستایش همان گره کور، خطابه ها می خوانید.

امسال، خواهش خبرنگاران این نیست که باز هم از «فداکاری» و «ایثار» این قشر سخن بگویید؛ خواهش ما این است که لااقل ریا نکنید. اگر توان حل مشکلات معیشتی، بیمه، مسکن و امنیت شغلی ما را ندارید، حداقل روز خبرنگار را با تبریکهای توخالی به یک “بروشور تبلیغاتی” دیگر تبدیل نکنید.

امضای پای این گلایه، نه قلم سرخ، که مرکب دلتنگی تمام همکارانی است که در هیاهوی تعارفات امروز، همچنان بی صدا رنج می برند./ رضا شایسته