آنچه در سطور پیش رو می‌خوانید، تحلیلی است برآمده از یک سند زنده میدانی؛ بازدیدی که روزهای اخیر محمدرضا ناصری کریموند، مدیرکل حراست شرکت ملی نفت ایران، از قلب تأسیسات عملیاتی مناطق نفت‌خیز جنوب آغاجاری، کارون و مارون به عمل آورد. این رویداد، فراتر از یک سرکشی سازمانی، بزنگاهی برای بازخوانی یک راهبرد امنیتی موفق بود که توانست در میانه جنگی تمام‌عیار، نبض انرژی کشور را پایدار نگه دارد. از همین رو، گفتار و کردار کریموند در این گشت میدانی، دستمایه این یادداشت برای واکاوی نقش شاخص مدیریت حراست در شرایط حساس کنونی قرار گرفته است.

در معادلات پیچیده ژئوپلیتیک انرژی، امنیت زیرساخت‌های حیاتی نه یک انتخاب، که پیش‌شرط بقای حاکمیت و تداوم توسعه است. در بحبوحه التهابات امنیتی اخیر که سایه سنگین جنگ بر تأسیسات کشور گسترده شده بود، یک گزاره به شکلی درخشان به اثبات رسید: امنیت، ستون فقرات تولید است. در این میانه، نقش‌آفرینی مدیریت حراست شرکت ملی نفت ایران به رهبری محمدرضا ناصری کریموند، مصداق عینی تبدیل تهدید به فرصتی برای اثبات بلوغ سازمانی بود.

کریموند در این بازدید میدانی از خط مقدم تولید، صرفاً یک مقام نظارتی نبود؛ او فرمانده‌ای بود که دستاورد یک راهبرد امنیتی هوشمندانه را در بطن میدان نبرد اقتصادی رصد می‌کرد. جمله کلیدی وی که در جریان همین بازدید بیان شد  «مدیریت صنعت نفت در این شرایط حساس، اجازه نداد هیچ‌گونه گسستی در زنجیره تولید ایجاد شود»  یک گزارش خشک اداری نیست، بلکه سند افتخار یک سیستم امنیتی پیش‌دستانه است که اکنون از زبان معمار آن روایت می‌شود.

در شرایطی که دشمن به دنبال فروپاشی روانی جامعه از طریق اخلال در نبض انرژی کشور بود، حراست تحت مدیریت کریموند نقشی فراتر از یک صافی امنیتی ایفا کرد. رویکرد این مدیریت، گذار از «مراقبت واکنشی» به «پدافند هوشمند» بود. تحلیل رفتار عملیاتی ایشان که نمود آن را در همین بازدید اخیر می‌توان دید، در سه مؤلفه شاخص قابل تبیین است:

نخست، صیانت از سرمایه انسانی به مثابه مهم‌ترین دارایی سازمان
قدردانی ویژه کریموند از «ایستادگی کارکنان» در جریان بازدید از تأسیسات آغاجاری، کارون و مارون، نشان‌دهنده درکی عمیق از این حقیقت است که امنیت واقعی با اجبار و بخشنامه ایجاد نمی‌شود، بلکه محصول اعتماد و روحیه کارکنانی است که خود را تحت حفاظت یک ساختار دلسوز می‌بینند. حراست در این دوره، پل اعتماد بین سازمان و نیروی انسانی شد و با خنثی‌سازی تهدیدات روانی، کارکنان را در عرصه تولید حفظ کرد.

دوم، تداوم بی‌وقفه تولید به عنوان راهبرد امنیتی
در منطق جنگی دشمن، از کار انداختن یک پالایشگاه یا خط لوله، هدفی عملیاتی محسوب می‌شود. در منطق کریموند، تداوم جریان گاز و نفت، خود یک ضربه متقابل امنیتی بود. اینکه در میانه جنگ اخیر  همان‌طور که در بازدید مذکور نیز تصریح شد وقفه‌ای در زنجیره انتقال و توزیع فرآورده‌ها رخ نداد، مرهون لایه‌های حفاظتی متکثر و آینده‌نگری‌ای است که مرزهای امنیت را از گیت‌های ورودی به کل اکوسیستم عملیاتی گسترانده است.

سوم، مدیریت میدانی و فاصله‌گرفتن از بروکراسی امنیتی
حضور فیزیکی بالاترین مقام حراست در میان دکل‌ها و تأسیسات عملیاتی مناطق نفت‌خیز جنوب  آن‌گونه که در این بازدید اخیر رقم خورد  یک پیام روشن داشت: امنیت یک مفهوم پشت‌میزی نیست. این سبک مدیریت، نشان داد که اشراف اطلاعاتی زمانی به صیانت عملیاتی ختم می‌شود که چکمه‌های مدیران امنیتی، گِلِ مناطق عملیاتی جنوب را به خود ببیند.

در پایان باید اذعان داشت که آنچه جنوب کشور در جنگ اقتصادی و امنیتی اخیر تجربه کرد، فراتر از یک تاب‌آوری سازمانی بود. این یک پیروزی مدل مدیریتی بود که در آن محمدرضا ناصری کریموند، حراست را به «سپر هوشمند تولید» بدل ساخت. بازدید اخیر او و سخنانی که از دل این گشت میدانی برآمد، نه یک گزارش عملکرد، که مانیفست امنیت پایدار در صنعت نفت ایران است. او ثابت کرد که حراست، پایان‌دهنده یک فرآیند نیست، بلکه نبض تپنده تضمین سرمایه‌های ملی در طوفان‌های سهمگین است.مدیریت وی نشان داد که یک حراست هوشیار، حتی زیر شدیدترین فشارهای خارجی، هرگز اجازه نخواهد داد چراغ نفت ایران خاموش شود یا نفوذی به آن آسیب رساند ./رضا شایسته