در قاموس مدیریت مدرن، تفاوت میان یک مدیرِ صرفاً اجرایی با یک رهبر استراتژیک، نه در تسلط بر اعداد و ارقام، که در عمق نگاه و قدرت تحلیل او از مفهوم «زیرساخت» نهفته است. در میادین نفس‌گیر نفت، جایی که هیاهوی کمپرسورها و گرمای طاقت‌فرسای کوهپایه‌ها مجال اندیشیدن را می‌گیرد، دکتر علی‌اکبر حافظی‌نیا، سکاندار شرکت بهره‌برداری نفت و گاز گچساران، تصویری بدیع از مدیریت جهادی و هوشمند ارائه داده است. نگاهی که در آن، کابل‌های فیبر نوری و دکل‌های مخابراتی، دیگر صرفاً ابزار نیستند؛ بلکه «شاهرگ عصبی» عملیات به شمار می‌آیند.

اظهارات اخیر ایشان در خصوص ضرورت ایجاد شبکه پایدار مخابراتی، نه یک مطالبه صنفی و اداری معمول، که یک مانیفست مدیریتی برای تضمین امنیت انرژی کشور است. وقتی دکتر حافظی‌نیا با صلابت اعلام می‌کند که «جنگ، گرما و دوری از مراکز شهری، معنا و مفهومی برای توقف خدمت ندارد»، در حقیقت روحیه‌ای را به تصویر می‌کشد که بزرگ‌ترین شرکت بهره‌برداری نفت و گاز کشور را در گستره‌ای به وسعت چهار استان و با مدیریت بیش از ۷۵۰۰ کیلومتر خط لوله، سرپا نگه داشته است. این جنس از مدیریت، مرز میان کارمند و مجاهد را محو می‌کند.

نکته کلیدی در نگرش مدیریتی دکتر حافظی‌نیا، درک عمیق او از ارزش «زمان» در تصمیم‌سازی‌هاست. در اوج بحران‌های عملیاتی، یک تماس از دست رفته از مناطق صعب‌العبوری چون بی‌بی‌حکیمه یا لیشتر، می‌تواند مترادف با از دست رفتن سرمایه‌های ملی باشد. اما وسواس و دغدغه‌مندی مدیرعامل نفت و گاز گچساران برای حذف نقاط کور مخابراتی، نشان از آن دارد که او «فرصت‌های طلایی» را پیش از آنکه از دست بروند، شکار می‌کند. این دقت نظر، همان حلقه مفقوده‌ای است که یک بنگاه اقتصادی را از سطح یک بهره‌بردار صرف، به «طلایه‌دار خلق ثروت برای نظام» تبدیل می‌سازد.

عملکرد شرکت نفت و گاز گچساران در شرایطی که مسئولیت تولید ۲۵ درصد از نفت خام ایران را بر دوش دارد، همواره با چالش‌های هولناک جغرافیایی در مناطق سخت‌گذر و کوهستانی عجین بوده است. اما آنچه امروز در کلام مدیریت ارشد این شرکت موج می‌زند، یک عزم راسخ برای تبدیل تهدیدات جغرافیایی به فرصت‌های فناورانه است. باور به اینکه «هیچ مانعی نباید سد راه ارتباطات باشد»، نه یک شعار که یک دستور کار عملیاتی مبتنی بر بازدیدهای میدانی و اولویت‌بندی اجرایی است.

بی‌تردید، تدبیر دکتر حافظی‌نیا در تقویت زیرساخت‌های مخابراتی به مثابه شاهرگ‌های حیاتی، تضمینی بر تداوم مجاهدت خاموش کارکنان این شرکت است. او به خوبی دریافته که امنیت روانی یک کارمند در دل کوهستان، وابسته به شنیده شدن صدای رسای او در مرکز کنترل است. این نگاه همه‌جانبه، از حافظی‌نیا چهره‌ای ساخته که نه تنها نفت، که «اعتماد» و «انگیزه» را نیز استخراج و در شبکه عظیم عملیاتی جریان می‌دهد.

به امید تحقق کامل این شبکه ایمن و پایدار، و به احترام این مدیریت تحسین‌برانگیز، باید گفت: شرکت نفت و گاز گچساران با چنین نگاهی، مسیر فتح قله‌های پایداری انرژی را نه با گام، که با جهش طی خواهد کرد./ رضا شایسته