در هیاهوی انتخابات هیئت رئیسه کمیسیون‌های مجلس، شاید بازگشت دوباره غلامرضا تاجگردون به ریاست کمیسیون برنامه و بودجه برای بسیاری یک خبر تکراری و قابل پیش‌بینی به نظر می‌رسید. اما یادداشت کوتاه و پرمعنایی که او پس از این پیروزی در صفحه اینستاگرام خود منتشر کرد، از لایه‌های پنهان و ابعاد ناگفته‌ای پرده برداشت که تحلیل آن برای حوزه نفت، اقتصاد و سیاست ایران، به‌ویژه در استان کهگیلویه و بویراحمد، حیاتی است.

تاجگردون در این یادداشت، با لحنی که نشان از خستگی و دغدغه‌های فروخورده داشت، از یک رکورد تاریخی سخن گفت؛ ۹ سال ریاست بر کمیسیون برنامه و بودجه. رکوردی که نه فقط یک عدد، بلکه نماد یک «ثبات مدیریتی» و «وزن سیاسی بی‌بدیل» برای یک نماینده شهرستانی در قلب معادلات اقتصادی کشور است. او خود تأکید کرد که شاید این رکورد دیگر تکرار نشود. این جمله نه از سر غرور، که از سر درک عمیق از سازوکارهای قدرت در تهران و نوسانات سیاسی مجلس نوشته شده است. ماندگاری بر مسند کمیسیونی که بودجه کل کشور، از جمله بودجه شرکت ملی نفت و طرح‌های عمرانی استان‌های نفت‌خیز را رقم می‌زند، در سه دوره مختلف و با وجود تغییرات گسترده سیاسی، نشان‌دهنده فراجناحی بودن و اتکا به تخصص است؛ خصیصه‌ای که در سیاست ایران کمیاب است.

نکته اصلی و پنهان این یادداشت، اما افشای یک «مهندسی تخریب» سازمان‌یافته و بسیار پرهزینه در یک تا دو ماه گذشته است. تاجگردون با اشاره‌ای هوشمندانه، انگشت اتهام را به سمت «جریان و افرادی که مشخص است چه گروهی هستند» نشانه رفته و آن را تا مرز «جاسوسی» توصیف کرده است. این بخش از یادداشت، برای فعالان اقتصادی و سیاسی منطقه بسیار حائز اهمیت است. در روزهایی که برخی در استان به دنبال تسویه حساب‌های سیاسی و قبضه کردن کرسی‌های قدرت بودند، تخریب چهره شاخصی چون تاجگردون در فضای مجازی داخلی و خارجی، دقیقاً هم‌راستا با پروژه‌هایی بود که می‌خواستند یگانه سنگر قدرتمند استان در کمیسیون برنامه و بودجه را از درون تهی کنند. وقتی تاجگردون می‌گوید این تخریب‌ها «انگیزه خودم را بیشتر کرد»، در واقع پیام روشنی به اتاق‌های فکر تخریب‌گر می‌دهد که نه تنها تسلیم فشارهای مسموم و غیراخلاقی «افراد مساله‌دار و بر جای گرم نشسته» نشده، بلکه این مبارزه کثیف، خود دلیلی برای بازگشت مقتدرانه‌تر او شده است.

بُعد تحسین‌برانگیز شخصیت تاجگردون در این یادداشت، در صداقت نادر او نهفته است. کمتر سیاستمداری جرأت دارد از «خستگی» و «تمایل به کناره‌گیری برای رسیدگی به امور ریزتر مردم» سخن بگوید. این اعتراف، تاجگردون را از یک سیاستمدار تشنه قدرت، به رهبری خردمند و مردم‌دار تبدیل می‌کند که میان وسوسه بقا در قدرت و عافیت‌طلبی، دومی را انتخاب کرده بود، اما «شرایط عمومی و خاص کشور» و وظیفه‌شناسی، او را به میدان بازگرداند. همین نگاه زمینی و نزدیک به مردم است که او را از بسیاری از همکارانش در بهارستان متمایز می‌کند. او به صراحت می‌گوید می‌خواست میدان را به جوان‌ترها بدهد، اما در لحظه خطر، خود پیشقراول شد تا سنگر تخصص و عقلانیت اقتصادی را در برابر تندروی‌ها و سهم‌خواهی‌های افراطی حفظ کند. این همان کنش یک «دولتمرد توسعه‌خواه» است، نه یک سیاستمدار گذری.

برای استان ما، این یادداشت فراتر از یک پست اینستاگرامی است؛ یک سند راهبردی و هشدارآمیز است. تاجگردون نشان داد که مسیر توسعه استان، همواره با چاقوکشی‌های سیاسی و پروژه‌های تخریب شخصی همراه بوده است. این که او با وجود تمام این فشارها، مجدداً سکان کمیسیون برنامه و بودجه را در دست گرفته، نه یک پیروزی شخصی، که یک فتح‌الفتوح اقتصادی برای استان کهگیلویه و بویراحمد است. او با بازگشت خود، چراغ امید را در دل پروژه‌های نیمه‌تمام و مردمی که طعم شیرین بودجه‌های هدفمند را در دوران حضورش چشیده‌اند، دوباره روشن کرد.

تاجگردون با این یادداشت کوتاه، هم پاسخ دندان‌شکنی به تخریب‌گران داد، هم فلسفه بازگشت خود را تبیین کرد و هم نشان داد که یک رهبر واقعی، در اوج محبوبیت و قدرت، دل‌کندن از قدرت را بلد است، اما در اوج بحران و تخریب، ایستادگی و بازگشت برای خدمت را هم بلدتر. این، خلاصه‌ای از شخصیت غلامرضا تاجگردون است؛ مردی که بودجه ایران را می‌فهمد، ریز و درشت مشکلات مردم حوزه انتخابیه‌اش را می‌شنود و در برابر «جریان زشت و مساله‌دار»، با رای قاطع همکارانش بازمی‌گردد تا رکورد ۹ سالگی خود را شکسته و به یک اسطوره مدیریتی در پارلمان تبدیل شود.