رضا شایسته سردبير نفتساران و هفتهنامه صبح گچساران در يك گزارش تحليلي به بررسي سکوت انجمن خبرنگاران در برابر يك تحصن خاص رسانهای و آثار ماندگار آن رخ داد در چهارچوب تعريف شده دفاع از حقیقت و ثبت یک سکوت تلخ يئس برانگيز تاریخی به نام اهالي،فرهيخته و پيشكسوت اهل قلم و انديشه و ساختار نظام اداري كشور پرداخت.
تحصن بیش از ۵۹ روزه “اینجانب” از ۱۱ آبان لغایت ۹ دی ماه سال ۱۳۹۹ مقابل فرمانداری گچساران، نه یک اقدام شخصی، بلکه تلاشی برای روشنگری و نقد ساختارهای معیوب اداری وقت شهرستان گچساران،استان کهگیلویه وبویر احمد و حتی در سراسر ساختار نظام اداری کشور بود؛تلاشی که بهطور طبیعی میبایست با حمایت صنفی و همراهی انجمن خبرنگاران گچساران مواجه می بود که در کمال شگفتی آن مهم، میسر نمی گردد.
اما واقعیت تلخ این است که آنچه ثبت شد، سکوت یئس برانگیز انجمن خبرنگاران بود؛ادامه سکوتی که تا لحظه نگارش این گزارش در پنجشنبه ۶شهریور ۱۴۰۴ به روشنی نشان می دهد، مسئولیتپذیری و تعهد در برابر دفاع از حقوق شهروندی ،سلامت نظام اداری و مطالبه حقوق صنفی خبرنگاران، همچنان یک حلقه مفقوده حتی در فقدان گزارش کاغذی عملکرد انجمن خبرنگاران شهرستان به شمار می رود.
آن تحصن نه اقدامی شخصی، بلکه حرکتی مدنی و روشنگرانه در دفاع از سلامت نظام اداری، عدالت اجتماعی و حقوق صنفی خبرنگاران بود؛ حرکتی که متأسفانه با سکوت و بیتفاوتی نهادی روبهرو شد که اساساً فلسفه وجودیاش دفاع از همین ارزشهاست.
«افلاطون» فیلسوفی در عصر کلاسیک یونان باستان هشدار داده بود:
«بیتفاوتی انسانهای دانا، بزرگترین میدان برای جولان نادانان است.»
این بیتفاوتی، همان است که امروز در بخشی از نهادهای صنفی ما مشاهده میشود.
«الکسی شارل آنری موریس کلرل دو توکویل»متفکر،تاریخدان،حقوق دان،فیلسوف،سیاستمدار و یکی از مؤسسین جامعه شناسی و علم سیاست امروزی در قرن نوزدهم گفت:
«جامعهای که نهادهای مدنیاش خاموش باشند، محکوم به سلطهپذیری است.»
آیا سکوت تلخ انجمن خبرنگاران گچساران در برابر یک تحصن رسانهای مدنی، نشانهای از خاموشی نیست؟
همانگونه که «ماکسیمیلیان کارل امیل وبر » جامعه شناس،تاریخدان،حقوقدان،و استاد اقتصاد سیاسی آلمانی یادآور میشود:
«مشروعیت هر نظام اداری، نه فقط در قوانین مکتوب، بلکه در اعتماد و نظارت عمومی است.»
“والتر لیپمن” روزنامه نگار، خبرنگار و مفسر سیاسی آمریکایی و یکی از نخستین کسانی که مفهوم جنگ سرد را معرفی کرد، وی همچنین رایج کننده اصطلاح «کلیشه» یا تفکر قالبی در روانشناسی مدرن بود و در ستون مطبوعاتی و چندین کتاب از جمله درخشان ترینش «دیدگاه عمومی» (۱۹۲۲) به نقد رسانه و دموکراسی میپرداخت و نیز بارها تأکید کرده است:
«رسانه اگر سکوت کند، حقیقت به محاق میرود و جامعه تنها انعکاس سایهها را خواهد دید.»
و نهایتاً به قول «سِر کارل رایموند پوپر» فیلسوف علم، منطق دان، ریاضی دان و اندیشمند اتریشی انگلیسی و استاد مدرسه اقتصاد لندن و یکی از بزرگترین فیلسوفان علم سده بیستم به حساب میآید و آثار زیادی در فلسفه سیاسی و اجتماعی از خود باقی گذاشتهاست، می گوید:
«پیشرفت جامعه تنها زمانی ممکن است که هیچ نهاد یا فردی فراتر از نقد قرار نگیرد.»
طوف خیمه در تصریح و تاکید نقطه نظرات بزرگان ادوار تاریخی بر این اصول تخطی ناپذیر صحه می گذراد که :
اعتماد و نظارت عمومی دقیقاً همان چیزی است که سکوت رسانهها و انجمنهای صنفی تضعیف میکند.
اکنون، صدها از جمله این پرسش جدی در برابر افکار عمومی و نهادهای مدنی شهرستان گچساران قرار دارد:
آیا انجمن خبرنگاران میتواند از این سکوت تاریخی درس بگیرد و در آینده به وظایف صنفی و اجتماعی خود عمل کند، یا باید همچنان در حافظه تاریخ به عنوان تماشاگر منفعل ثبت شود؟
و اما آخرین پرسش و اتمام حجت مهم من از همکاران رسانهای نسبت به عملکرد منفعل انجمن خبرنگاران گچساران روشن است:
آیا سکوت، پاسخ مناسبی به مطالبهگری و روشنگری است؟ آیا قرار است در حافظه تاریخ،همچنان خبرنگاران و اهالی،فرهیخته و پیشکسوت اهل قلم و اندیشه این شهرستان، تامل و تاثر برانگیزانه بر ادامه روند منفعل ایفای نقش حقوقی و حقیقی انجمن کنونی خبرنگاران گچساران اصرار ورزند ؟
اینجانب بر اساس محورهای مهم و حساس اجتماعی و مدنی این گزارش تحلیلی تأکید میکنم که رسالت رسانهای چیزی جز پرسشگری، نقد و دفاع از حقیقت نیست و هر نهادی که به این وظیفه بیتوجه باشد، دیر یا زود در محکمه افکار عمومی پاسخگو خواهد بود.
یادآور و تصریح می شود؛ این گزارش تحلیلی نه از سر گلایه شخصی، بلکه بهعنوان سندی بر مسئولیت فراموششده انجمن خبرنگاران گچساران نگارش میشود.تاریخی که امروز رقم میزنیم، فردا در حافظه اجتماعی بازخوانی و مورد مواخذه قرار خواهد گرفت.
Warning: Use of undefined constant getILikeThis - assumed 'getILikeThis' (this will throw an Error in a future version of PHP) in /home/naftsara/public_html/1111/wp-content/themes/bayan/single-1.php on line 73