امنیت، مفهومی است که شاید در گزارش‌های رسمی با آمار و ارقام سنجیده شود، اما میزان واقعی آن را باید در ضربان قلب کارگری جست‌وجو کرد که نیمه‌شب راهی شیفت می‌شود، در آسودگی خاطر شهروندی که در همسایگی تأسیسات زندگی می‌کند، و در اعتماد پرسنلی که خود در صف مقدم صیانت ایستاده‌اند. پایگاه خبری نفت ساران برای پاسخ به یک پرسش اساسی «عملکرد ملک حسین شیخ ممو در رأس هرم حراست شرکت نفت و گاز گچساران چقدر در سفره امنیت مردم، کارکنان و خود نیروهای حراست ملموس بوده است؟» دست به یک نظر‌سنجی میدانی زد.

این پیمایش، جامعه آماری متنوعی را پوشش داد؛ از کارکنان رسمی و پیمانکاری شرکت که هر روز طعم امنیت سازمانی را می‌چشند، از پرسنل خود حراست که حلقه اول اجرای سیاست‌های حفاظتی هستند، و از مردم شهر گچساران که در مجاورت این شریان عظیم صنعتی زندگی می‌کنند. آنچه در ادامه می‌خوانید، نه فقط اعداد و ارقام، که نبض جامعه پیرامون این مسئولیت خطیر است.

۱. روایت کارکنان شرکت: امنیت، پیش‌شرط تولید پایدار

از نگاه کارکنان فنی، عملیاتی و ستادی شرکت، امنیت فقط به معنای نبود حادثه نیست، بلکه فضایی است که در آن تمرکز بر تولید و بهره‌وری امکان‌پذیر می‌شود. در این نظر‌سنجی، اکثریت قریب به اتفاق پاسخ‌دهندگان، دوران مدیریت شیخ ممو را با «حس امنیت پایدار» توصیف کردند.

یکی از شاخص‌های پرمعنی در پاسخ‌ها، «کاهش محسوس گلوگاه‌های تنش‌زا در ورودی‌ها و خروجی‌های تأسیسات» بود. کارکنان می‌گویند نظم و انضباط هوشمندانه‌ای که امروز در ایست‌های بازرسی جریان دارد، از آن دست اقداماتی است که وقت آن‌ها را تلف نمی‌کند اما خیالشان را از بابت نفوذ عوامل ناامنی راحت می‌سازد. نقل‌قولی که به‌صورت غیرمستقیم در میان برگه‌های نظرسنجی مکرراً تکرار شده، این مفهوم را می‌رساند: «قبل از اینکه حادثه‌ای رخ دهد، از قبل مهار شده است». این یعنی کارکنان، عملکرد حراست را نه واکنشی، که پیش‌گیرانه ارزیابی می‌کنند.

همچنین، ارتباط مستقیم و بدون واسطه با رئیس حراست، امتیاز ویژه‌ای بود که چندین نفر از کارمندان باسابقه به آن اشاره کردند. در شرایط بحرانی کشور، اینکه کارکنان بدانند دری برای طرح دغدغه‌های امنیتی‌شان باز است و پاسخ می‌شنوند، به خودی خود ضریب آرامش سازمانی را بالا برده است.

۲. از زبان پرسنل حراست: از نیروی پشت دروازه تا مدیر بحران

شاید دقیق‌ترین نگاه به عملکرد یک فرمانده، از دریچه چشم سربازانش باشد. پرسنل حراست شرکت نفت و گاز گچساران در این نظر‌سنجی، سه ضلع از یک منشور مدیریتی را در دوره شیخ ممو برجسته کردند:

الف) ارتقای جایگاه انسانی و حرفه‌ای: نگهبانان می‌گویند دیگر صرفاً یک «حضور فیزیکی» پشت دروازه تلقی نمی‌شوند. شیفت های ۱۲ ساعته، و آموزش‌های مستمر تصمیم‌گیری در بحران، به آن‌ها احساس «مدیر بحران خُرد» بودن داده است. این تغییر نگاه از بالا، انگیزه و دقت را چندبرابر کرده است.

ب) انضباط توأم با حمایت: تقریباً در تمامی پاسخ‌ها، ترکیب «سخت‌گیری عادلانه» و «پشتیبانی قاطع» به‌عنوان ویژگی شاخص شیخ ممو دیده می‌شود. پرسنل تأکید دارند که در اشتباهات سهوی، با آموزش و تذکر مواجه می‌شوند اما در تخلفات عمدی، مدارا معنا ندارد. از سوی دیگر، در مشکلات شخصی و معیشتی، حراست را پناه خود دانسته‌اند.

ج) تجهیز و آمادگی برای شرایط جنگی: در شرایط حساس کنونی، پرسنل اذعان دارند که تجهیزات حفاظت فردی و جمعی، نسبت به گذشته بهبود چشمگیری یافته و سناریوهای تمرینی نیز آنقدر واقعی طراحی می‌شوند که گویی در میدان واقعی هستند. این حس آمادگی، ترس از تهدیدات بیرونی را به میزان زیادی در میان نیروها کاهش داده است.

۳. صدای مردم گچساران: همسایگی امن با شریان نفتی

مردم گچساران، به‌عنوان همسایگان دائمی تأسیسات عظیم نفت و گاز، بخش مهمی از جامعه آماری این نظرسنجی بودند. امنیت برای این شهروندان، تنها یک واژه نیست، بلکه هوایی است که تنفس می‌کنند. پرسش اصلی ما از آن‌ها این بود: «آیا عملکرد حراست شرکت نفت بر امنیت و آرامش زندگی شما تأثیر گذاشته است؟»

پاسخ‌ها نشان‌دهنده یک رضایت نسبی معنادار و رو به افزایش است. چند محور اصلی در گفت‌وگو با شهروندان خودنمایی می‌کرد:

· حضور میدانی بی‌حاشیه: مردم می‌گویند تحرکات حفاظتی در سطح شهر و اطراف تأسیسات، اگرچه جدی و پررنگ است، اما برای زندگی روزمره مزاحمتی ایجاد نمی‌کند. این مرز باریک میان «امنیت» و «آزادی شهروندی» به خوبی حفظ شده است.
· پاسخ به نگرانی‌های عمومی: مواردی مانند ایمنی خطوط لوله در معابر و دغدغه‌های زیست‌محیطی و ایمنی ساکنان، به‌گفته شهروندان از سوی حراست بی‌پاسخ نمی‌ماند. آن‌ها معتقدند در سال‌های اخیر، گوش شنوایی برای شنیدن نگرانی‌هایشان در ساختار حراست وجود داشته است.
· احساس غرور و تعلق: جالب آنکه بخشی از پاسخ‌دهندگان، عملکرد قدرتمند حراست را نه‌فقط یک سپر حفاظتی، که مایه «غرور محلی» دانستند. این یعنی شیخ ممو و تیمش توانسته‌اند امنیت را به یک سرمایه اجتماعی برای شهر گچساران تبدیل کنند.

البته در لابه‌لای این تصویر روشن، انتظارات و دغدغه‌هایی نیز صادقانه مطرح شد؛ از جمله درخواست برای شفاف‌سازی عمومی‌تر در برخی حوادث جزئی، تعامل بیشتر با رسانه‌های محلی و تقویت دیواره‌های ایمنی در برخی نقاط حاشیه تأسیسات که نشان می‌دهد مردم امنیت را یک جریان دوطرفه می‌دانند و خواهان مشارکت بیشتر در آن هستند.

امضای اعتماد بر کارنامه یک مدیریت امنیتی و مردمی 

این نظر‌سنجی میدانی، فراتر از تأیید یا رد یک فرد، یک پیام راهبردی روشن دارد: امنیت، وقتی توسط ذی‌نفعان داخلی و خارجی «احساس» شود، یعنی به هدف اصلی خود رسیده است. عملکرد ملک حسین شیخ ممو در ترازوی افکار عمومی، وزنه‌ای قابل توجه از اعتماد را به سمت خود سنگین‌تر می‌بیند. کارکنان، او را ضامن تمرکز و تولید می‌دانند، پرسنل حراست، او را فرماندهی میدان‌دیده و حامی می‌خوانند، و مردم گچساران، نامش را با امنیت و آرامش شهر خود گره زده‌اند.

آنچه از دل این داده‌ها بیرون می‌آید، تصویر مدیریتی است که موفق شده سه ضلع مثلث «صیانت از اموال، امنیت کارکنان و آرامش شهروندان» را هم‌زمان برقرار نگه دارد. این همان «صیانت هوشمندانه»‌ای است که شعار نیست، بلکه در قاب یک شیفت ۱۲ ساعته شبیه‌سازی‌شده، در رفتار نگهبان پشت دروازه و در کلام همسایه تأسیسات، جان می‌گیرد. افکار عمومی، کارنامه او را نه با امضا، که با اعتماد مهر کرده است؛ اعتمادی که هم اکنون، بزرگ‌ترین سرمایه حراست نفت و گاز گچساران به شمار می‌رود.