امروز در ۸۷مین روز نزدیک به ۹۰ روز از حضور علی حسینی به‌عنوان سرپرست اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان گچساران می‌گذرد؛ روزهایی که در آن رسانه‌ها و جامعه فرهنگی همچنان در انتظار یک گزارش عملکرد شفاف، برنامه مدون و یا حتی نشانه‌ای از افق آینده این اداره مانده‌اند.

این مدت طولانی سکوت و بی‌خبری از گزارش عملکرد و اعلام برنامه‌های آینده، به‌جای آنکه نشانه‌ای از تدبیر باشد، به زنگ خطری برای فرهنگ و هنر شهرستان بدل شده است.

فلسفه وجودی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بر شفافیت، تعامل با جامعه فرهنگی و هدایت جریان‌های هنری استوار است؛ اما ادامه این سکوت، نه‌تنها پرسش‌های جدی درباره سیاست‌های اداره در شهرستان ایجاد کرده، بلکه بیم آن می‌رود که سرمایه اجتماعی و اعتماد جامعه فرهنگی به شدت آسیب ببیند.

سکوت مدیریتی در این مقطع نه‌تنها سؤال‌برانگیز، بلکه تهدیدی برای سرمایه اجتماعی و اعتماد جامعه فرهنگی شهرستان گچساران محسوب می‌شود.

فرهنگ و هنر، نیازمند راهبرد است نه روزمرگی،عدم اعلام برنامه‌ها و بی‌خبری رسانه‌ها از طرح‌ها و چشم‌اندازهای آتی اداره فرهنگ، عملاً زنگ خطری است که به ما می‌گوید: اگر امروز به سامان‌دهی وضعیت توجه نشود، فردا ممکن است شاهد گسست عمیق‌تری میان بدنه فرهنگی و نهاد رسمی متولی باشیم.

نگاه مقطعی و تکراری به مقوله فرهنگ، از جمله توسل به برگزاری کنسرت‌ها به سبک و سیاق رؤسای گذشته بدون پشتوانه نیازسنجی اجتماعی و مطالعات کارشناسی، شاید برای مدتی کوتاه خلأ طرح و ایده را پر کند، اما در بلندمدت می‌تواند موجودیت، وجاهت و اثرگذاری اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان گچساران را به خطر اندازد.

جامعه فرهنگی ما به برنامه‌های عمیق، به شناخت دردها و به ارائه راه‌حل‌های واقعی نیاز دارد؛ نه به کنسرت ها که مصداقی در مُسکن‌های موقتی و پرزرق‌وبرق شناخته می شوند تا آنکه از ظرفیت های بی بدیل موجود فرهنگی در شهرستان و حتی استان موجب اتلاف زمان،هزینه و حتی نیروی انسانی می گردد.

در طول ۹۰ روز شرایط شبه بحرانی فرهنگ و ارشاد شهرستان گچساران ،می توان به امید برون رفت از رخوت عملکرد وضعیت کنونی حسینی پیشنهاد های راهبردی زیر را یادآوری کرد:

۱. ارائه گزارش عملکرد شفاف: انتشار عمومی اقدامات انجام‌شده در این ۸۷ روز و توضیح درباره برنامه‌های نیم‌سال نخست، اولین گام بازسازی اعتماد است.

۲. تدوین نقشه راه فرهنگی شهرستان: نیازسنجی واقعی در حوزه کتاب، موسیقی، هنرهای نمایشی، رسانه و هنرهای تجسمی و تبدیل آن به یک سند عملیاتی.

۳. تقویت تعامل با رسانه‌ها و انجمن‌های فرهنگی: رسانه‌ها چشم و گوش جامعه‌اند. بی‌توجهی به آنها یعنی محروم کردن اداره از بزرگ‌ترین ابزار هم‌افزایی.

۴. تمرکز بر آموزش و پرورش استعدادهای بومی: برگزاری کارگاه‌ها، جشنواره‌های موضوعی و حمایت از جوانان هنرمند شهرستان باید در اولویت باشد.

۵. پرهیز از سیاست‌زدگی و برنامه‌های نمایشی: فرهنگ، میدان آزمون‌های کوتاه‌مدت نیست؛ نیازمند صبر، ممارست و برنامه‌های بلندمدت است.

اکنون پرسش جدی جامعه فرهنگی و رسانه‌ای گچساران از علی حسینی این است:
آیا زمان آن نرسیده است که سکوت ۸۷ روزه شکسته شود و برنامه‌های واقعی اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی برای آینده شهرستان به‌صورت شفاف و مستند اعلام گردد؟