شهرستان گچساران، این نگین درخشان استان کهگیلویه و بویراحمد، تنها به مخازن عظیم نفت و گاز و طبیعت چهارفصل خود شهره نیست؛ این دیار، گهواره مردمی نجیب، صبور و شایسته‌سالار است که طعم تلخ و شیرین مدیریت‌های گوناگون را چشیده‌اند. در کارنامه اداری این شهرستان، فرمانداران بسیاری آمده و رفته‌اند؛ برخی در هیاهوی روزمرگی گم شدند، برخی پشت دیوارهای بتنی استانداری‌ها ماندند و برخی دیگر تنها به مدیریت بحران‌های مقطعی بسنده کردند. اما در این میانه، دوران تصدی ایوب مقیمی بر مسند فرمانداری گچساران، نه یک دوره مدیریتی که یک «مکتب نوین خدمت» است؛ فصلی درخشان که مرزهای کلیشه‌ای فرمانداری را درنوردید و مفهوم «حکمرانی محلی کارآمد» را بازتعریف کرد.

حضور میدانی؛ وداع با فرمانداری پشت‌میزنشین
شاید بزرگترین تفاوت ایوب مقیمی با بسیاری از اسلاف خود در گسستن زنجیرهای بروکراسی فرسایشی و تشریفات اداری باشد. در حافظه جمعی مردم گچساران، تصویر بسیاری از فرمانداران پیشین به جلسات بی‌حاصل و دیدارهای پشت درهای بسته گره خورده است، حال آنکه مقیمی از جنس کوچه و بازار، روستا و عشایر، و کارگاه و کارخانه است. او بدون هماهنگی‌های مرسوم و فارغ از هیاهوی همراهان، سرزده به دورافتاده‌ترین روستاهای دیل، لیشتر و آب‌گرمک می‌رفت. این حضور میدانی، نه یک ژست تبلیغاتی که یک استراتژی حکمرانی برای لمس بی‌واسطه درد مردم بود؛ رویه‌ای که در قیاس با فرمانداران محصور در اتاق‌های دربسته، یک انقلاب در تعامل حاکمیت با شهروندان محسوب می‌شود.

عزم جهادی در گره‌گشایی از مشکلات مزمن
گچساران رنج‌ها و زخم‌های کهنه فراوانی دارد: از معضل بیکاری جوانان تحصیل‌کرده در سرزمینی که ثروت نفت از آن می‌جوشد، تا پروژه‌های نیمه‌تمام عمرانی که برخی به نماد ناکارآمدی مدیران پیشین بدل شده بودند. عملکرد ایوب مقیمی در این حوزه، مصداق بارز «مدیریت جهادی» بود. او نه با وعده‌های شعاری، که با گسیل‌کردن مهندسان و مشاوران به دل کوه‌ها و دشت‌ها، پروژه آبرسانی به مناطق تشنه را از رکود خارج کرد. در مقایسه با دوره‌هایی که مدیران تنها به گزارش‌های کاغذی دل خوش می‌کردند، مقیمی با برپایی میز خدمت و چانه‌زنی شبانه‌روزی با وزارتخانه‌ها، مسیر جذب اعتبارات ملی را برای زیرساخت‌های درمانی و آموزشی هموار کرد. گویی برای نخستین بار، فرماندار گچساران به‌جای آنکه مجری صرف دستورات از بالا باشد، وکیلی توانمند برای احقاق حقوق شهرستان در پایتخت شد.

شایسته‌سالاری و بهره‌گیری از ظرفیت نفت برای توسعه پایدار
بسیاری از فرمانداران پیشین، در چنبره وابستگی اقتصاد شهرستان به صنعت نفت گرفتار مانده و جز استخدام‌های سهمیه‌ای و فصلی، نسخه دیگری نمی‌پیچیدند. شایستگی برجسته ایوب مقیمی اما در «نگاه دگرگون‌ساز» به این ثروت خدادادی بود. او صنعت نفت را نه یک تهدید برای غارت منابع، که فرصتی برای زنجیره‌سازی اقتصادی دید. حمایت قاطع او از صنایع پایین‌دستی پتروشیمی، هلدینگ‌های بومی و شرکت‌های دانش‌بنیان جوانان گچساران، نشان از ذهنی توسعه‌گرا داشت. در دوران او، میز مذاکره با سرمایه‌گذاران بومی و خارجی دایر بود و این یعنی گذر از مدیریت سنتیِ متکی بر عواید خام‌فروشی، به سوی مدیریت استراتژیک ثروت؛ چیزی که در تاریخ فرمانداری این شهرستان کم‌نظیر یا شاید بی‌نظیر بود.

مردمداری؛ اخلاق‌محوری در سایه قدرت
قدرت، آینه‌ای است که شخصیت مدیران را بی‌پرده به نمایش می‌گذارد. برخی فرمانداران پیش از مقیمی، در این آزمون لغزیدند و فاصله‌شان با ارباب رجوع، زبونانه و آکنده از تکبر شد. ایوب مقیمی اما کاخ فرمانداری را به خانه مردم بدل کرد. داستان‌های دیدارهای چهره‌به‌چهره او با جوانان بیکار، زنان سرپرست خانوار و معتمدین طوایف، نه روایتی رسمی که بخشی جدایی‌ناپذیر از هویت مدیریتی اوست. او فهمیده بود که در گچساران عزیز، بدون رعایت کرامت انسانی و صبر در شنیدن، هیچ گرهی باز نمی‌شود. این سرمایه اجتماعی عظیم که با فروتنی و پاکدستی ساخته شد، او را در قامت یک «فرماندار اجتماعی» متمایز از مدیران تکنوکرات و بی‌روح پیشین قرار داد.

معیاری برای آینده
تاریخ مدیریتی گچساران، ایوب مقیمی را نه به‌خاطر سِمتش، که به‌خاطر اثرگذاری ماندگارش در اذهان ثبت خواهد کرد. او اثبات کرد که فرمانداری، نهادی برای تسهیلگری و گره‌گشایی از زندگی مردم است، نه جایگاهی برای تفاخر. در مقام مقایسه، او از بسیاری از فرمانداران ادوار گذشته که دورانشان در پس غبار زمان گم شده است، یک سروگردن بالاتر ایستاد؛ چراکه شایستگی را در خدمت بی‌چشمداشت، تدبیر را در جذب سرمایه، و قدرت را در فروتنی معنا کرد. امروز که دفتر زرین خدمت او ورق می‌خورد، می‌توان با قاطعیت گفت: معیار سنجش فرمانداران آینده گچساران، میراث گران‌بهایی است که ایوب مقیمی از خود به یادگار گذاشته است؛ خداقوت به این همت بلند و نگاه روشن.